De waarheid is alleen heel anders. Iris en haar vriend hebben helemaal geen schulden. Sterker nog, ze steken juist bijna elke euro die ze overhouden in de aflossing van hun hypotheek. Dit is hun geldgeheim.

Mensen begrijpen schulden beter dan sparen

Een paar jaar geleden kochten Iris en haar vriend hun eerste huis. Tijdens het afsluiten van de hypotheek schrokken ze van het bedrag dat ze uiteindelijk aan rente zouden betalen als ze de volledige looptijd zouden uitzitten.

“We zaten een avond alle cijfers door te nemen en realiseerden ons hoeveel geld er in dertig jaar naar de bank zou gaan. Vanaf dat moment ontstond het idee om zo snel mogelijk hypotheekvrij te worden.”

Ze besloten hun uitgaven flink terug te schroeven. Niet omdat dat moest, maar omdat ze dat zelf wilden. Nieuwe meubels werden uitgesteld, vakanties werden eenvoudiger en luxe uitgaven verdwenen grotendeels uit hun budget.

“Wij vonden dat helemaal niet erg. We hadden een duidelijk doel voor ogen. Alleen bleek onze omgeving daar heel anders naar te kijken.”

Iedereen vond het overdreven

Toen vrienden en familie vroegen waarom ze zo zuinig leefden, vertelde het stel aanvankelijk eerlijk waar ze mee bezig waren.

“We kregen reacties als: leef een beetje, wat een onzin, je bent nog jong. Of: je kunt morgen onder een bus lopen. Mensen snapten gewoon niet waarom we zo’n groot deel van ons inkomen gebruikten om extra af te lossen.”

Volgens Iris werd het na verloop van tijd vermoeiend om zichzelf steeds te moeten verdedigen.

“Het voelde alsof iedereen een mening had over onze keuzes. Terwijl wij niemand lastigvielen met hoe zij hun geld besteedden.”

“Toen begonnen we over schulden”

Op een gegeven moment merkte Iris iets opvallends. Wanneer iemand vertelde schulden af te lossen, reageerden mensen begripvol. Niemand vond dat overdreven of onverstandig.

“Toen dacht ik: wat gek eigenlijk. Als je geld gebruikt om een schuld af te lossen, vindt iedereen dat verstandig. Maar als je hetzelfde doet met je hypotheek, vinden mensen ineens dat je niet moet overdrijven.”

Sindsdien houden zij het bewust vaag als het onderwerp ter sprake komt.

“We zeggen niet letterlijk dat we duizenden euro’s aan consumptieve schulden hebben, maar we laten mensen wel in die veronderstelling. Dan zeggen we bijvoorbeeld dat we eerst nog iets moeten aflossen voordat we ruimte hebben voor andere dingen.”

Dat levert volgens haar veel minder discussie op.

“Daardoor krijgen we eindelijk rust”

Hoewel Iris zich soms schuldig voelt over de halve waarheid, levert het haar ook iets op.

“Het klinkt misschien vreemd, maar mensen laten je met rust zodra ze denken dat je schulden aflost. Dan krijg je geen discussies meer over waarom je niet meegaat op een luxe vakantie of waarom je geen nieuwe auto koopt.”

Dat maakt het makkelijker om vast te houden aan hun plan.

“Wij hoeven niet uit te leggen waarom we bepaalde keuzes maken. Dat scheelt een hoop energie.”

“Ons doel is dichterbij dan mensen denken”

Inmiddels hebben Iris en haar partner al een flink deel van hun hypotheek afgelost. Daardoor zien ze hun doel steeds dichterbij komen.

“We weten dat we nu offers brengen die andere mensen misschien niet zouden willen brengen. Maar wij worden juist blij van het idee dat we straks veel minder vaste lasten hebben.”

Of ze ooit eerlijk zullen vertellen waar al dat geld écht naartoe ging, weet Iris nog niet.

“Misschien wel, als ons huis straks grotendeels is afbetaald. Dan zullen mensen waarschijnlijk zeggen dat we slim bezig zijn geweest. Tot die tijd laten we ze maar denken dat we schulden hebben.”

*Iris is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Disclaimer

In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Als je hierop klikt, ontvangt One Broke Girl wellicht een vergoeding. Jij betaalt niets extra.

“Ik zag al jaren dat het niet goed ging”

Als kind had Anouk geen idee dat er thuis financiële problemen waren. Pas toen ze volwassen werd, begon ze patronen te herkennen. Rekeningen die bleven liggen, aanmaningen die op tafel lagen en haar ouders die voortdurend klaagden dat ze geen geld hadden, terwijl ze wel allebei werkten.

“Mijn moeder liet alle financiële zaken over aan mijn vader. Zij wist niet wat er op de rekening stond, hoeveel er binnenkwam, of hoeveel er uitging. Mijn vader regelde alles, maar achteraf bleek dat hij vooral deed waar hij zelf zin in had.”

Dat betekende volgens Anouk vaak dat er geld verdween naar de kroeg, gokkasten en online goksites. Ondertussen bleven er belangrijke rekeningen liggen en haar moeder geen geld voor boodschappen.

“Mijn moeder dacht jarenlang dat ze gewoon pech hadden met geld. Pas veel later ontdekte ze dat er structureel veel meer geld door mijn vader werd uitgegeven dan ze dacht.”

Een brief van de energiemaatschappij was de druppel

Anouk probeerde zich lange tijd niet met de financiën van haar ouders te bemoeien. Ze vond dat het hun verantwoordelijkheid was en wilde niet als een bemoeizuchtige dochter overkomen. Toch kwam er een moment waarop ze er niet meer tegenkon.

“Mijn moeder belde me huilend op omdat ze een brief had gekregen dat de energierekening al maanden niet betaald was. Toen ben ik gaan kijken wat er precies aan de hand was.”

Ze is erg geschrokken van waar ze toen achterkwam. Er waren betalingsachterstanden, ongeopende post en schulden waarvan haar moeder niet eens wist dat ze bestonden.

“Dat was het moment waarop ik dacht: dit kan zo niet langer. Als er niemand ingrijpt, loopt dit volledig uit de hand.”

“Ik voelde me meer ouder dan dochter”

Het gesprek dat volgde, was volgens Anouk één van de moeilijkste gesprekken die ze ooit met haar ouders heeft gevoerd.

“Je draait de rollen eigenlijk om. Ineens zit jij aan je ouders uit te leggen dat ze niet verantwoord met geld omgaan. Dat voelt heel onnatuurlijk.”

Haar moeder stemde vrijwel direct in. Haar vader had daar meer moeite mee. “Hij vond dat ik me nergens mee moest bemoeien. Maar tegelijkertijd kon hij niet uitleggen waar het geld steeds bleef. Uiteindelijk heeft hij toegegeven omdat er simpelweg geen andere oplossing meer was.”

Nu krijgen ze iedere week leefgeld

Sindsdien beheert Anouk vrijwel alle geldzaken van haar ouders. De vaste lasten worden automatisch betaald en haar ouders krijgen iedere week een vast bedrag op een aparte rekening voor boodschappen en andere uitgaven.

“In het begin voelde dat heel vreemd. Alsof ik mijn ouders zakgeld gaf. Maar als ik heel eerlijk ben gaf het ook rust. Voor het eerst in jaren werden alle rekeningen gewoon betaald.”

“Vooral mijn moeder is opgelucht. Ze slaapt beter, zegt ze zelf. Ze weet nu wat er binnenkomt en wat er uitgaat. Dat had ze vroeger eigenlijk nooit.”

“Soms ben ik nog steeds boos”

Hoewel dit het beste is voor iedereen, blijft het voor Anouk wel ingewikkeld.

“Ik ben blij dat ik heb ingegrepen, maar soms ben ik ook boos. Vooral als ik denk aan hoeveel stress mijn moeder al die jaren heeft gehad terwijl ze niet eens wist wat er speelde. Bovendien gaat het nu beter, maar de schulden zijn natuurlijk nog lang niet afbetaald. Het kost mij veel tijd om met schuldeisers te overleggen en de situatie uit te leggen, in de hoop dat ze betaalregelingen willen treffen.”

“Mijn ouders zijn nu op een leeftijd waarop ze vooral rust verdienen. Als ik daar op deze manier aan kan bijdragen, dan doe ik dat graag. Maar eerlijk is eerlijk: ik had nooit gedacht dat ik ooit de financiën van mijn eigen ouders zou beheren.”

*Anouk is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Disclaimer

In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Als je hierop klikt, ontvangt One Broke Girl wellicht een vergoeding. Jij betaalt niets extra.

“Ik krijg al buikpijn als er weer een brief van school komt”

“Dat klinkt misschien overdreven, maar zo voelt het echt,” vertelt Melanie. “Als ik een mail van school zie verschijnen waarin staat dat er een schoolreisje aankomt, weet ik eigenlijk al dat er weer een rekening aan zit te komen die ik niet zomaar kan betalen.”

Met een beperkt inkomen heeft ze haar geld iedere maand al volledig ingedeeld. De huur, boodschappen, energierekening en andere vaste lasten slokken vrijwel alles op. Voor onverwachte uitgaven is nauwelijks ruimte. “Mensen denken soms dat een schoolreisje van veertig of vijftig euro niet zoveel is, maar als je iedere euro moet omdraaien, is dat een enorm bedrag.”

“Mijn dochter vraagt er gelukkig niet vaak naar”

Haar dochter van tien merkt natuurlijk ook dat er thuis niet veel financiële ruimte is. Toch probeert Melanie haar daar zo min mogelijk mee te belasten.

“Ze vraagt niet vaak om dingen en dat vind ik soms nog verdrietiger. Kinderen horen niet bezig te zijn met geldzorgen. Toch merk ik dat ze dingen soms al niet meer vraagt, omdat ze het antwoord eigenlijk al weet.”

Toen er vorig jaar een schoolreisje werd aangekondigd, kwam haar dochter voorzichtig informeren of zij ook mee mocht. Dat gesprek staat nog altijd bij Melanie in haar geheugen gegrift: “Ze vroeg het heel voorzichtig, alsof ze bang was voor het antwoord. Dat brak mijn hart. Je wil als ouder gewoon kunnen zeggen: natuurlijk ga je mee, schat.”

Melanie durft geen hulp te vragen

Wat haar situatie extra lastig maakt, is dat ze weet dat er soms regelingen bestaan voor gezinnen met weinig geld. Toch maakt ze daar nauwelijks gebruik van.

“Ik schaam me ervoor. Dat is misschien niet logisch, maar zo voelt het wel. Ik ben altijd gewend geweest om mijn eigen problemen op te lossen en het idee dat ik ergens moet aankloppen voor hulp vind ik ontzettend moeilijk.”

Daardoor probeert ze de kosten vaak zelf op te vangen, ook als dat eigenlijk niet lukt. Ze bezuinigt dan op boodschappen of stelt andere uitgaven uit, zodat haar dochter toch mee kan doen. Maar dat lukt niet altijd.

“Je wilt niet dat je kind zich anders voelt”

Het moeilijkste vindt Melanie niet eens haar eigen financiële situatie, maar de gevolgen voor haar dochter.

“Kinderen vergelijken zichzelf met elkaar. Ze zien wie er meegaat op kamp, wie nieuwe spullen heeft of wie meegaat op een uitje. Ik wil niet dat mijn dochter het gevoel krijgt dat ze minder waard is omdat wij minder geld hebben.”

Ze doet er daarom alles aan om haar dochter zo veel mogelijk dezelfde kansen te geven als andere kinderen. Toch merkt ze dat dat steeds moeilijker wordt nu alles duurder wordt.

“Vroeger kon ik soms nog ergens wat geld vandaan halen, maar tegenwoordig is alles zo duur geworden dat er gewoon geen rek meer in zit.”

“Ik hoop dat ze later begrijpt hoe hard ik mijn best deed”

Ondanks alles probeert Melanie positief te blijven. Ze hoopt vooral dat haar dochter later terugkijkt en ziet hoeveel moeite ze heeft gedaan om haar een fijne jeugd te geven.

“Ik weet dat ik haar niet alles kan geven wat andere kinderen misschien wel krijgen. Maar ik hoop dat ze later onthoudt dat ik altijd mijn uiterste best heb gedaan. Dat ze wist dat het nooit aan haar lag, maar aan de situatie.”

*Melanie is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Inmiddels leveren haar websites haar elke maand een paar honderd euro op. Toch weet haar man nog altijd van niets. Dit is het geldgeheim van Kim.

“Ik wist precies wat hij zou zeggen”

Kim kwam voor het eerst in aanraking met affiliate marketing via een podcast. Het idee dat je online content kunt maken en daar uiteindelijk geld mee kunt verdienen, vond ze fascinerend. Ze begon artikelen te schrijven, leerde hoe websites werken en stak er steeds meer tijd in.

“Het eerste jaar verdiende ik praktisch niets,” vertelt ze. “Maar ik vond het leuk om te doen en ik zag langzaam bezoekers binnenkomen. Toch heb ik er thuis nooit iets over verteld.”

Daar had ze een hele goede reden voor. “Mijn man is heel praktisch ingesteld. Als iets niet direct geld oplevert, vindt hij het vaak tijdverspilling. Ik wist gewoon precies wat hij zou zeggen: leuk hoor, maar wat levert het op? Of: hoeveel uur ben je hier alweer mee bezig?”

En dat wilde ze zichzelf besparen.

“In het begin was het misschien een beetje uit angst”

Achteraf begrijpt Kim dat ze vooral bang was voor kritiek. Het is niet zo dat haar man gemeen is, maar hij trekt wel snel conclusies.

“Ik had zelf ook geen idee of het ooit iets zou worden. Als iemand dan meteen zegt dat het kansloos is, ga je misschien zelf ook twijfelen. Ik wilde eerst bewijzen dat het werkte.”

Dat lukte uiteindelijk beter dan ze had verwacht. Na ruim een jaar kwamen de eerste affiliate inkomsten binnen. Eerst een paar tientjes, daarna een paar honderd euro per maand.

“De eerste keer dat ik honderd euro verdiende, was ik oprecht trots. Niet dat het veel geld was, maar omdat het echt bleek te werken.”

“Nu voelt het als mijn eigen geheime project”

Kim was eigenlijk van plan om haar man alles te vertellen zodra de inkomsten serieus werden, maar dat gebeurde nooit.

“Het werd eigenlijk steeds ongemakkelijker om er alsnog over te beginnen. Hoe langer je wacht, hoe groter het geheim wordt.”

Inmiddels is haar side hustle een vast onderdeel van haar leven geworden. Een paar avonden per week werkt ze aan haar websites en elke maand komt er geld binnen.

“Het zijn geen duizenden euro’s. We worden er niet rijk van. Maar het is wel geld dat helemaal van mij voelt.”

“Ik vind het fijn om iets voor mezelf te hebben”

Kim en haar man hebben gezamenlijke rekeningen en bespreken grote financiële beslissingen samen. Toch geniet ze ervan dat dit stukje volledig van haarzelf is.

“Het voelt als iets dat ik helemaal zelf heb opgebouwd. Niemand heeft me geholpen, niemand geloofde er echt in en toch is het me gelukt.”

Een deel van het geld zet ze opzij, een deel geeft ze uit aan dingen waar ze blij van wordt.

“Als ik een weekend weg wil met een vriendin of iets leuks voor mezelf koop, hoef ik dat niet uit te leggen. Dat geeft me zo’n gevoel van vrijheid!”

“Misschien vertel ik het ooit nog”

Soms vraagt ze zich af hoe haar man zou reageren als hij erachter komt.

“Ik denk eerlijk gezegd dat hij vooral verbaasd zou zijn. Misschien zelfs een beetje onder de indruk. Maar ik weet het niet zeker.”

Voorlopig heeft ze geen plannen om het geheim op te biechten.

“Dat klinkt misschien vreemd, maar op dit moment vind ik het eigenlijk wel prima zo. Het is mijn eigen project, mijn eigen succesje en mijn eigen geld. Misschien vertel ik het ooit nog. Maar voorlopig nog even niet.”

*Kim is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Disclaimer

In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Als je hierop klikt, ontvangt One Broke Girl wellicht een vergoeding. Jij betaalt niets extra.

“Ik dacht altijd dat minder werken geen optie was”

Als alleenstaande moeder combineert Denise haar baan met de zorg voor haar zoontje. Hoewel ze al langer voelde dat het allemaal een beetje te veel werd, schoof ze het idee om minder te werken steeds voor zich uit. Ze dacht bovendien dat ze het dan financieel niet meer zou redden, dus dat minder werken niet eens een optie was.

“Ik liep eigenlijk al een tijdje op mijn tandvlees. Alles moest altijd ‘even snel’ en ik had nauwelijks ruimte om echt tot rust te komen. Minder werken leek me heerlijk, maar in mijn hoofd was dat gewoon geen optie. Ik dacht: dat kan ik me niet veroorloven.”

Toch bleef het knagen, en dus ging ze verder kijken. “Op een gegeven moment dacht ik: laat ik het in ieder geval eens uitzoeken, al is het maar om het idee uit mijn hoofd te krijgen.”

“Ik vroeg HR om een proefberekening”

In plaats van meteen een beslissing te nemen, besloot Denise het eerst concreet te maken. Ze vroeg haar werkgever om een salarisberekening op basis van 28 uur.

“Ik wilde gewoon zwart op wit zien wat het verschil zou zijn. Toen ik die loonstrook kreeg, zag ik inderdaad dat mijn salaris omlaag zou gaan, maar het viel me eigenlijk nog best wel mee. Maar daar bleef het dus niet bij. Ik dacht: als mijn inkomen verandert, veranderen mijn toeslagen waarschijnlijk ook. Dus toen ben ik dat gaan uitzoeken.”

“Toen ik alles optelde, schrok ik echt”

Denise ging thuis zitten met haar nieuwe salaris en rekende haar toeslagen opnieuw door.

“Ik heb alles erbij gepakt: huurtoeslag, zorgtoeslag en het kindgebonden budget. Omdat mijn inkomen iets lager werd, had ik recht op meer toeslagen.”

Toen ze alles onder elkaar zette, kwam ze tot een verrassende conclusie: “Onderaan de streep hield ik zelfs iets meer over dan met wat ik verdiende met 32 uur werken. Ik heb het echt drie keer nagerekend, omdat ik dacht dat ik ergens een foutje maakte.”

“Het voelde bijna te mooi om waar te zijn”

Dat minder werken financieel gunstiger uitpakte, kon Denise maar moeilijk geloven.

“Je gaat er toch vanuit dat meer werken altijd loont, dus dit voelde heel tegenstrijdig. Alsof het systeem een beetje op z’n kop stond.”

Maar aan de andere kant, gaf het haar ook de ruimte die ze nodig had. “Het idee dat ik minder kon werken zonder er financieel op achteruit te gaan en zelfs iets vooruit, gaf me ineens een keuze waarvan ik steeds had gedacht dat ik hem helemaal niet had.”

“Ik heb de stap uiteindelijk gewoon gezet”

Na haar berekeningen besloot Denise de knoop door te hakken en daadwerkelijk minder te gaan werken.

“Het voelde eerst toch nog wel spannend, maar ook heel fijn. Ik wist nu wat het me zou opleveren, zowel financieel als qua tijd rust. En dat is heel fijn, want ik merk dat ik nu meer energie heb en meer geduld. En natuurlijk meer tijd voor mijn zoontje. Dat is voor mij veel meer waard dan die paar extra werkuren.”

“Voor nu is dit precies wat ik nodig heb”

Hoewel ze zich bewust is van het feit dat dit ook nog zou kunnen veranderen, is Denise heel blij met haar keuze.

“Ik werk nog steeds, ik zorg voor mijn kind en ik maak gebruik van regelingen waar ik recht op heb. Alleen heb ik nu een balans gevonden die beter werkt. Ik weet dat dit kan veranderen als mijn inkomen stijgt of als de regels anders worden. Maar voor nu voelt dit als de juiste keuze voor ons.”

*Denise is niet haar echte naam. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Disclaimer

In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Als je hierop klikt, ontvangt One Broke Girl wellicht een vergoeding. Jij betaalt niets extra.

“Bij ons thuis was geld gewoon geen gespreksonderwerp”

Noor groeide op in een gezin waar over geld nauwelijks werd gesproken. Niet omdat het er niet genoeg geld was, maar omdat haar ouders vonden dat het iets persoonlijks was, waarover je niet praat met elkaar.

“Je vroeg niet wat iemand verdiende en je vertelde het zelf ook niet. Dat hoorde gewoon niet. Ik heb dat altijd als heel normaal gezien en nooit het gevoel gehad dat ik iets miste.”

Pas de laatste jaren begon ze te merken hoe anders dat voor veel mensen is geworden tegenwoordig.

“Het lijkt alsof iedereen ineens alles deelt”

Vooral op social media valt het haar op hoe open mensen zijn over hun financiën.

“Ik zie video’s waarin mensen precies laten zien wat ze verdienen, hoeveel ze sparen of wat hun hypotheek kost. Soms tot op de euro nauwkeurig. Dan denk ik echt: waarom zou je dat delen?”

Het verbaast haar niet alleen, maar ze merkt dat het haar ook een beetje ongemakkelijk maakt.

“Voor mij voelt het alsof je iets heel persoonlijks openbaar maakt. Alsof je een stukje privacy weggeeft waar je later misschien spijt van krijgt.”

“In gesprekken voel ik die druk ook”

Die openheid blijft niet beperkt tot social media. Ook in haar eigen omgeving komt geld steeds vaker ter sprake. “Dan zit je met vriendinnen en gaat het ineens over hun salaris of wat iemand per maand overhoudt. Dat zijn gesprekken die vroeger gewoon niet gevoerd werden.”

Wat haar vooral opvalt, is de verwachting die daar soms bij komt kijken.

“Als iemand open is, lijkt het alsof jij ook iets móét delen. Alsof het gesprek pas ‘eerlijk’ is als iedereen zijn cijfers op tafel legt. Maar zo voelt dat voor mij helemaal niet.”

“Ik heb daar gewoon geen behoefte aan”

Noor kiest er bewust voor om haar financiële situatie privé te houden, ook al merkt ze dat dat soms afwijkt van de norm. Ze wil ook niet geheimzinnig doen, maar ze wil gewoon niet over haar grenzen heen gaan.

“Ik heb niets te verbergen, maar ik zie ook geen reden om het te delen. Mijn inkomen, spaargeld of wat ik uitgeef, dat is gewoon van mij. Dat bespreek ik alleen met mijn partner. Voor de één voelt openheid fijn en logisch, voor mij voelt het juist prettig om dat stukje voor mezelf te houden.”

“Misschien ben ik ouderwets, maar dit past bij mij”

Ook al merkt ze dat haar vriendinnen iets anders van haar verwachten, ze blijft toch bij haar eigen gevoel: “Soms denk ik wel eens: ben ik nou zo ouderwets? Maar tegelijkertijd geloof ik dat niet alles gedeeld hoeft te worden alleen omdat het kan.”

En naar Noor haar conclusie? Die is simpel: “Iedereen moet het op zijn eigen manier doen, maar voor mij blijft geld gewoon iets privés.”

*Noor is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Disclaimer

In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Als je hierop klikt, ontvangt One Broke Girl wellicht een vergoeding. Jij betaalt niets extra.

“We hebben het bewust zo ingericht”

Toen Lisa en haar vriend gingen samenwonen, hebben ze vrij snel afspraken gemaakt over geld. Ze wilden het praktisch houden, zonder dat het ingewikkeld of beladen zou worden.

Ze openden een gezamenlijke rekening waar ze allebei maandelijks een vast bedrag op storten. Daarvan betalen ze de huur, boodschappen en andere vaste lasten. Alles wat daarbuiten valt, blijft volledig gescheiden.

Volgens Lisa voelde dat meteen goed. Het gaf duidelijkheid en zorgde ervoor dat ze allebei hun eigen vrijheid hielden, zonder dat er discussie ontstond over wie wat uitgeeft.

“Zodra je het weet, ga je vergelijken”

Toch zit er volgens haar wel degelijk een reden achter, ook al is die pas later duidelijker geworden.

“Voor mij voelt geld gewoon als iets persoonlijks. En ik merk dat ik het eigenlijk ook helemaal niet wil weten van hem. Zodra je het weet, ga je vergelijken. Dat is volgens mij bijna onvermijdelijk.”

Ze heeft dat in haar omgeving vaker gezien.

“Dan verdient de één meer dan de ander en ineens verandert er iets. Niet eens bewust, maar het zit toch ergens in hoe je naar elkaar kijkt of wat je van elkaar verwacht. Dat wilden wij gewoon niet.”

“Ik vind het juist prettig dat we het niet weten”

Voor Lisa zorgt het juist voor rust dat dat stuk buiten hun relatie blijft.

“Wij hebben nooit discussies over geld. We hebben duidelijke afspraken over wat we samen betalen en daarbuiten doet iedereen gewoon zijn eigen ding. Dat geeft zoveel vrijheid.”

Ze hoeft zich ook nooit te verantwoorden voor haar uitgaven.

“Als ik iets koop, hoef ik daar geen uitleg over te geven. En andersom ook niet. Dat maakt het gewoon heel relaxed.”

“Mensen vinden het vaak raar”

Als het onderwerp ter sprake komt, merkt ze dat anderen er anders naar kijken.

“Vriendinnen vragen soms gewoon wat hij verdient, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. En als ik dan zeg dat ik dat niet weet, kijken ze me echt aan van: hoe dan?”

Dat vindt ze soms lastig, maar het verandert haar mening niet.

“Ik snap dat anderen het juist fijn vinden om alles te delen, maar voor ons voelt dit beter. Het heeft niks met geheimzinnig doen te maken, maar gewoon met wat voor ons goed voelt.”

“Misschien verandert het ooit, maar nu niet”

Of ze het in de toekomst anders zou doen, sluit ze niet helemaal uit.

“Misschien als we ooit kinderen krijgen of een huis kopen dat we er anders naar gaan kijken. Maar op dit moment zie ik geen reden om het te veranderen.”

Voor nu is het vooral de rust die het hen oplevert die telt: “Zolang dit voor ons werkt en we allebei tevreden zijn, vind ik het eigenlijk wel prima zo.”.

*Lisa is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Disclaimer

In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Als je hierop klikt, ontvangt One Broke Girl wellicht een vergoeding. Jij betaalt niets extra.

Na de verkoop van haar huis hield ze een klein bedrag over, maar dat zette ze niet op haar rekening. In plaats daarvan nam ze een deel contant op en bewaarde dat thuis, uit angst om haar toeslagen te verliezen. Dit is haar geldgeheim.

“Op papier lijkt het alsof ik niets heb”

Na haar scheiding moesten Linda en haar ex hun huis verkopen. Hoewel er wat overwaarde was, viel dat bedrag haar uiteindelijk best tegen. Juist daarom besloot ze om het geld niet op haar rekening te laten staan.

“Er gingen nog kosten vanaf en ik moest natuurlijk helemaal opnieuw beginnen. Wat er overbleef, voelde voor mij als een buffer voor noodgevallen. Iets om op terug te vallen als het echt nodig is. Als dat geld zichtbaar is op mijn bankrekening, raak ik (een deel van) mijn toeslagen kwijt. En die heb ik juist nodig om elke maand rond te komen. Door het geld contant te bewaren, lijkt het op papier alsof ik bijna niets heb.”

“Ik heb een deel contant opgenomen”

Linda heeft lang over dit besluit getwijfeld, want het voelt wel heel dubbel voor haar.

“Ik heb een deel van dat geld contant opgenomen en thuis opgeborgen, in een kluisje. Dat voelde in het begin heel gek, alsof ik iets deed wat niet helemaal klopt. En dat is natuurlijk ook zo, want dit mag eigenlijk helemaal niet.”

Ondanks dat dit eigenlijk écht niet kan, zag Linda dit als enige optie: “Als ik het op mijn rekening laat staan, moet ik dat eerst opmaken voordat ik recht heb op toeslagen. Maar als ik dat doe, heb ik straks helemaal niets meer achter de hand. Dat idee geeft me zoveel stress!”

“Die toeslagen heb ik echt nodig”

De maandelijkse toeslagen zijn voor Linda geen luxe, maar een noodzaak om rond te komen. Zonder de toeslagen, kan ze in haar eentje haar vaste lasten niet ophoesten.

“Zonder die toeslagen red ik het gewoon niet. De huur, de boodschappen, verzekeringen… het loopt allemaal door. Mijn inkomen alleen is niet genoeg om van te kunnen leven. Het voelt dus alsof ik moet kiezen tussen twee kwaden: óf ik ben eerlijk en lever zekerheid in, óf ik zorg voor een buffer, maar moet dat stilhouden.”

“Ik durf mijn spaarpotje niet aan te raken”

Opvallend genoeg gebruikt Linda het geld dat ze apart heeft gezet nauwelijks en redt ze het prima zonder dat geld.

“Het staat er voor noodgevallen, maar ik durf het bijna niet aan te raken. In mijn hoofd moet het er zijn voor iets groots: als de wasmachine kapot gaat of als ik ineens een grote rekening krijg.”

Voor dagelijkse dingen gebruikt ze het geld dus niet. “Daar zijn mijn toeslagen voor. Dat voelt ook eerlijker, hoe gek dat misschien klinkt.”

“Het voelt niet goed, maar ik zie geen andere oplossing”

Linda worstelt met haar keuze, ook al voelt het voor haar als de enige manier om de eindjes aan elkaar te knopen: “Ik ben niet trots op hoe ik het doe. Het liefst zou ik gewoon alles open en eerlijk hebben en me daar geen zorgen over maken. Het systeem is zo ingericht dat je eerst alles moet opmaken voordat je hulp krijgt. Maar daarmee haal je juist alle zekerheid weg. Ik probeer gewoon een beetje balans te houden.”

En de risico’s dan? Ook daar heeft ze over nagedacht. “Ik weet dat ik in de problemen kan komen als de Belastingdienst hierachter komt. En dat ik mijn geld kwijt kan raken als er bijvoorbeeld wordt ingebroken of er brand uitbreekt. Maar toch zie ik geen andere optie. Ik heb een brandveilige kluis gekocht, zodat mijn geld veilig opgeborgen ligt, maar meer kan ik niet doen.

* Linda is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Disclaimer 

In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Hiervoor ontvangt One Broke Girl soms een vergoeding. Jij betaalt niets extra. 

“Geld was vroeger altijd een probleem”

Sanne groeide op in een gezin waar financiële stress de boventoon voerde. Rekeningen werden regelmatig te laat betaald en schulden waren eerder regel dan uitzondering.

“Mijn ouders zaten in de bijstand en ook mijn broer en zus hebben het financieel nooit echt stabiel gekregen. Er was altijd stress om geld en dat voelde je als kind in alles. Juist daardoor wist ik al jong dat ik het later anders wilde aanpakken. Ik wilde niet afhankelijk zijn en vooral niet die constante onrust voelen.”

Die drive heeft haar gevormd in de keuzes die ze later als volwassene maakte.

“Ik heb mezelf alles aangeleerd”

Juist omdat geld in haar familie nooit echt een onderwerp was om bewust mee om te gaan, besloot Sanne zich er juist volledig in te verdiepen. Ze begon met budgetteren en sparen en rolde daarna vanzelf het beleggen in.

“Ik had geen voorbeeld, dus ik heb alles zelf uitgezocht. Ik las boeken, luisterde podcasts en ben gewoon gaan beginnen met kleine bedragen. In het begin vond ik het spannend, maar naarmate ik meer leerde, kreeg ik er juist vertrouwen in.”

Inmiddels heeft ze zo’n 40.000 euro belegd, iets waar ze stiekem heel trots op is, ook al durft ze het tegen niemand te zeggen.

“Ik ben het zwarte schaap van de familie”

Binnen haar familie voelt Sanne zich vaak een buitenbeentje. Gewoon omdat ze zo anders is dan de rest van haar gezin.

“Ik verdien meer, heb geen schulden en denk heel anders over geld. Dat zorgt ervoor dat ik automatisch een soort andere rol krijg. Ze maken grapjes dat ik de slimme of de rijke ben, maar dat voelt niet als een compliment. Er zit altijd iets onder en het voelt voor mij meer als pesten.”

Volgens haar zit het grootste verschil in mindset.

“Voor hen is geld iets wat er gewoon is of niet is. Het idee dat je actief bezig bent met sparen of beleggen, dat begrijpen ze niet. Daardoor voelt het alsof we totaal langs elkaar heen praten.”

“Ze noemen me gierig, terwijl ze de helft niet weten”

Omdat Sanne bewust met haar geld omgaat, botst dat regelmatig met haar familie. Vooral als het gaat om uitgaven of geld lenen.

“Als ik een keer nee zeg of ergens niet aan mee wil doen omdat ik het te duur vind, krijg ik al snel te horen dat ik gierig ben. Of dat ik het toch makkelijk kan betalen. Terwijl ze eigenlijk geen idee hebben hoe ik met geld omga.”

Dat maakt het voor haar lastig om open te zijn.

“Ze weten niet dat ik 40.000 euro heb belegd en dat wil ik ook zo houden. Ik ben bang dat het alleen maar voor meer scheve blikken en discussies zorgt. Het is nu al gevoelig genoeg.”

“Ik ben trots, maar ik kan het met niemand delen”

Ondanks alles voelt Sanne zich goed bij de keuzes die ze heeft gemaakt. Ze weet dat ze haar financiële situatie volledig zelf heeft opgebouwd.

“Ik ben echt trots op waar ik nu sta, zeker als je bedenkt waar ik vandaan kom. Maar ondertussen voelt het ook alsof ik dat succes moet verstoppen. In mijn familie kan ik er niet over praten en dat maakt het soms best eenzaam.”

Ze heeft daarom geleerd om selectief te zijn in wat ze deelt.

“Niet iedereen hoeft alles te weten. Ik kies ervoor om mijn geldzaken vooral voor mezelf te houden en er alleen over te praten met mensen die het wél begrijpen.”

*Sanne is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Disclaimer

In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Hiervoor ontvangt One Broke Girl soms een vergoeding. Jij betaalt niets extra.

“Ik zei dat het voor hen makkelijker was”

Carla bood een paar jaar geleden zelf aan om op haar kleinkinderen te passen toen haar schoondochter weer aan het werk ging.

“Ik vond het oprecht leuk om te doen en ik zag ook hoe duur kinderopvang tegenwoordig is. Dus ik zei: laat mij twee dagen per week komen oppassen. Dat scheelt jullie een hoop geld.”, maar daar stelde ze wel één voorwaarde bij.

“Ik zei dat het handiger was als ik bij hen thuis kwam oppassen. Daar zijn alle spullen voor de kinderen, hun bedjes en speelgoed. Dat klonk logisch en daar waren ze natuurlijk alleen maar blij mee.”

“Thuis zet ik de verwarming bijna niet aan”

Maar er zat ook een andere reden achter dat Carla liever bij hen thuis wilde oppassen. Ze leeft van een laag inkomen en moet goed op haar geld letten.

“Mijn energierekening is de laatste jaren enorm gestegen. Ik woon alleen en merk dat alles duurder wordt: boodschappen, energie, noem maar op. Daarom probeer ik thuis zo min mogelijk te stoken.” De oppasdagen maken daarin een groot verschil.

“Twee dagen per week ben ik bijna de hele dag bij mijn zoon thuis. Daar staat de verwarming gewoon aan omdat de kinderen er zijn. Dat scheelt mij thuis echt in de kosten.”

Ze voelt zich daar soms schuldig over. “Mijn zoon denkt dat ik het puur doe om hen te helpen. En dat is ook zo, maar het helpt mij eerlijk gezegd ook.”

Mee-eten scheelt ook

Naast de verwarming is er nog iets dat voor Carla helpt om geld te besparen.

“Mijn schoondochter kookt meestal ’s avonds en zegt dan: eet je gezellig mee? Ik zeg natuurlijk geen nee. Twee keer per week hoef ik dus zelf niet te koken of boodschappen te doen en dat scheelt mij veel geld.”

Toch probeert daar ze wel bescheiden in te blijven. “Ik neem soms zelf iets mee, zoals fruit of koekjes voor de kinderen. Dan voelt het voor mij minder alsof ik van hen profiteer.”

Toch durft ze de echte reden niet te vertellen. Ze schaamt zich ervoor. “Ik wil niet dat ze denken dat ik alleen kom oppassen omdat ik het financieel nodig heb. Ze hebben het zelf ook druk genoeg.”

“De oppasdagen zijn mijn favoriete dagen van de week”

Ondanks alles geniet Carla enorm van de tijd met haar kleinkinderen.

“Ze rennen naar de deur als ik binnenkom en roepen: oma! Dat is onbetaalbaar. Het zijn echt de leukste dagen van de week.” En dat geeft haar ook rust.

“Ik bespaar wat geld, ik hoef thuis minder te stoken en ik heb gezelschap. Dat maakt mijn leven een stuk fijner.”

*Carla is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.

Wil jij beter worden met geld?

Wil jij meer inzicht krijgen in je inkomsten en uitgaven? Stel dan nu jouw jaarbudget op met ons handige Excel Budget bestand! Zo krijg je overzicht en ontdek je waar jij slimmer met je geld om kunt gaan.

Jouw geldgeheim

Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.

Disclaimer

In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Hiervoor ontvangt One Broke Girl soms een vergoeding. Jij betaalt niets extra.