Voor de meeste mensen is een chronische ziekte niet iets waar ze blij mee zijn, maar Marieke (42) gebruikt het al jaren als dekmantel. “Ik stond er niet bij stil dat als ik hiermee begon, ik er niet meer mee kon stoppen.” Nu denkt haar omgeving al jaren dat ze een chronische ziekte heeft, maar dat is helemaal niet waar. Vandaag deelt Marieke met ons haar geldgeheim.
“Ik dacht: als ik gezond ben, waarom zou ik het dan niet doen?”
Een paar jaar geleden ontdekte Marieke dat er medische onderzoeken zijn waarvoor deelnemers een vergoeding krijgen. Ze besloot zich aan te melden en merkte al snel dat ze het eigenlijk helemaal niet erg vond om daar tijd voor vrij te maken. “Ik ben gezond, ik heb geen moeite met ziekenhuizen en ik vind het niet erg om een paar dagen volgens een bepaald schema te leven. Als ik daar vervolgens een paar duizend euro voor krijg, dan vind ik dat alleen maar interessant.”
Sommige onderzoeken duren slechts een paar dagen, terwijl ze voor andere onderzoeken langer in het ziekenhuis moet blijven. “Het klinkt misschien gek, maar ik zie zo’n week in het ziekenhuis bijna als vakantie. Natuurlijk wordt er goed naar je gekeken en moet je je aan allerlei regels houden, maar verder lig ik daar een beetje te lezen, series te kijken en te wachten. Als ik daarna een vergoeding krijg waar ik financieel echt iets aan heb, dan vind ik dat een prima deal.”
“Ik schaamde me vooral voor het feit dat ik het voor het geld deed”
Het meedoen aan de onderzoeken zelf vindt Marieke inmiddels helemaal niet meer spannend. In het begin vond ze vooral het idee lastig dat anderen zouden weten waarom ze dit deed. “Ik was bang dat mensen zouden denken dat ik mezelf voor geld aan allerlei medische onderzoeken uitlever. Terwijl ik dat zelf helemaal niet zo zie. Ik maak gewoon een bewuste keuze omdat ik het geld goed kan gebruiken.”
Toen iemand uit haar omgeving een keer vroeg waarom ze zo vaak in het ziekenhuis was, durfde Marieke niet eerlijk te vertellen wat ze daar deed. “Ik blokkeerde gewoon. Ik had geen zin in een discussie over waarom ik dit deed en ik wilde ook niet dat iemand zich zorgen zou maken om mijn gezondheid. Toen heb ik gezegd dat ik een chronische ziekte had waarvoor ik regelmatig gecontroleerd moest worden en behandelingen voor moest ondergaan.”
“Ik had nooit gedacht dat die leugen zo groot zou worden”
Op dat moment leek het volgens Marieke een simpele oplossing. Ze hoefde niets uit te leggen over de onderzoeken en dacht dat het onderwerp daarna vanzelf zou verdwijnen. “Ik heb echt niet gedacht: laat ik nu eens een compleet verzonnen ziekteverhaal beginnen. Het was meer een stomme opmerking omdat ik me op dat moment schaamde. Alleen bleek die opmerking daarna helemaal niet zo makkelijk terug te draaien.”
Inmiddels weten meerdere mensen dat Marieke naar eigen zeggen een chronische aandoening heeft. Daardoor krijgt ze soms vragen over haar gezondheid, zeker als ze weer eens een paar dagen of een week in het ziekenhuis ligt. “Dan moet ik ineens nadenken over wat ik eerder heb verteld. Ik kan moeilijk zeggen dat ik weer een week ben opgenomen vanwege mijn ziekte en vervolgens op een andere dag vertellen dat ik ergens aan het werk ben. Het is gewoon ontzettend onhandig geworden.”
“Soms ben ik bang dat iemand erachter komt”
Het lastigste vindt Marieke dat ze haar omgeving inmiddels bewust voorliegt. “Ik heb daar steeds meer moeite mee. Als iemand vraagt hoe het met me gaat, moet ik soms even schakelen voordat ik antwoord geef. Ik wil niet nog meer details verzinnen, maar tegelijkertijd kan ik ook niet zomaar zeggen: trouwens, die ziekte bestaat helemaal niet.”
Ook wanneer iemand belangstelling toont of bezorgd is, voelt dat ongemakkelijk. “Dat vind ik misschien nog wel het vervelendste. Mensen bedoelen het goed en vragen hoe mijn gezondheid is. Dan moet ik weer meegaan in een verhaal dat ik zelf ooit heb bedacht. Soms denk ik echt: waarom heb ik dit ooit gezegd?”
“Voor het geld zou ik het nog steeds doen”
Ondanks alle schaamte heeft Marieke geen spijt van het meedoen aan de medische onderzoeken. Het financiële voordeel weegt voor haar nog steeds zwaar mee. “Als je mij vraagt of ik ermee zou stoppen omdat ik me ervoor schaam, dan is het antwoord nee. Ik vind de vergoedingen gewoon aantrekkelijk en ik heb er geen probleem mee om tijd door te brengen in een ziekenhuis als ik daar financieel iets voor terugkrijg.”
Ze zou het alleen anders aanpakken als ze opnieuw kon beginnen. “Ik zou nu gewoon zeggen dat ik meedoe aan medische onderzoeken. Misschien vinden mensen daar iets van, maar dan is het in ieder geval eerlijk. Ik had nooit moeten beginnen over een chronische ziekte.”
“Ik weet niet hoe ik ooit moet zeggen dat ik helemaal niet ziek ben”
Marieke denkt regelmatig na over hoe ze de waarheid kan vertellen. Hoe langer ze wacht, hoe moeilijker het volgens haar wordt. “Ik kan natuurlijk niet ineens zeggen: “Oh trouwens, ik heb helemaal geen chronische ziekte.”. Dan is de volgende vraag meteen waarom ik daarover heb gelogen. En eerlijk gezegd weet ik daar geen goed antwoord op.”
Toch weet ze dat ze waarschijnlijk ooit schoon schip zal moeten maken. “Ik hoop vooral dat mensen begrijpen dat het begon vanuit schaamte en dat ik niemand bewust wilde bedriegen. Ik schaamde me ervoor dat ik dit voor het geld deed en daardoor heb ik iets verzonnen wat nu veel groter is geworden dan ik ooit had kunnen bedenken.”
*Marieke is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.
Jouw geldgeheim
Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.
