Voor veel ouders zijn schoolreisjes een vanzelfsprekend onderdeel van de schooltijd. Voor Melanie (39) ligt dat anders. Als alleenstaande moeder in de bijstand moet ze voortdurend keuzes maken tussen wat nodig is en wat leuk is. Daardoor zijn extra kosten, zoals een schoolreisje of kamp, vaak een bron van stress. Het moeilijkste vindt ze nog dat haar dochter daar de dupe van wordt. Vandaag deelt ze haar geldgeheim met ons.
“Ik krijg al buikpijn als er weer een brief van school komt”
“Dat klinkt misschien overdreven, maar zo voelt het echt,” vertelt Melanie. “Als ik een mail van school zie verschijnen waarin staat dat er een schoolreisje aankomt, weet ik eigenlijk al dat er weer een rekening aan zit te komen die ik niet zomaar kan betalen.”
Met een beperkt inkomen heeft ze haar geld iedere maand al volledig ingedeeld. De huur, boodschappen, energierekening en andere vaste lasten slokken vrijwel alles op. Voor onverwachte uitgaven is nauwelijks ruimte. “Mensen denken soms dat een schoolreisje van veertig of vijftig euro niet zoveel is, maar als je iedere euro moet omdraaien, is dat een enorm bedrag.”
“Mijn dochter vraagt er gelukkig niet vaak naar”
Haar dochter van tien merkt natuurlijk ook dat er thuis niet veel financiële ruimte is. Toch probeert Melanie haar daar zo min mogelijk mee te belasten.
“Ze vraagt niet vaak om dingen en dat vind ik soms nog verdrietiger. Kinderen horen niet bezig te zijn met geldzorgen. Toch merk ik dat ze dingen soms al niet meer vraagt, omdat ze het antwoord eigenlijk al weet.”
Toen er vorig jaar een schoolreisje werd aangekondigd, kwam haar dochter voorzichtig informeren of zij ook mee mocht. Dat gesprek staat nog altijd bij Melanie in haar geheugen gegrift: “Ze vroeg het heel voorzichtig, alsof ze bang was voor het antwoord. Dat brak mijn hart. Je wil als ouder gewoon kunnen zeggen: natuurlijk ga je mee, schat.”
Melanie durft geen hulp te vragen
Wat haar situatie extra lastig maakt, is dat ze weet dat er soms regelingen bestaan voor gezinnen met weinig geld. Toch maakt ze daar nauwelijks gebruik van.
“Ik schaam me ervoor. Dat is misschien niet logisch, maar zo voelt het wel. Ik ben altijd gewend geweest om mijn eigen problemen op te lossen en het idee dat ik ergens moet aankloppen voor hulp vind ik ontzettend moeilijk.”
Daardoor probeert ze de kosten vaak zelf op te vangen, ook als dat eigenlijk niet lukt. Ze bezuinigt dan op boodschappen of stelt andere uitgaven uit, zodat haar dochter toch mee kan doen. Maar dat lukt niet altijd.
“Je wilt niet dat je kind zich anders voelt”
Het moeilijkste vindt Melanie niet eens haar eigen financiële situatie, maar de gevolgen voor haar dochter.
“Kinderen vergelijken zichzelf met elkaar. Ze zien wie er meegaat op kamp, wie nieuwe spullen heeft of wie meegaat op een uitje. Ik wil niet dat mijn dochter het gevoel krijgt dat ze minder waard is omdat wij minder geld hebben.”
Ze doet er daarom alles aan om haar dochter zo veel mogelijk dezelfde kansen te geven als andere kinderen. Toch merkt ze dat dat steeds moeilijker wordt nu alles duurder wordt.
“Vroeger kon ik soms nog ergens wat geld vandaan halen, maar tegenwoordig is alles zo duur geworden dat er gewoon geen rek meer in zit.”
“Ik hoop dat ze later begrijpt hoe hard ik mijn best deed”
Ondanks alles probeert Melanie positief te blijven. Ze hoopt vooral dat haar dochter later terugkijkt en ziet hoeveel moeite ze heeft gedaan om haar een fijne jeugd te geven.
“Ik weet dat ik haar niet alles kan geven wat andere kinderen misschien wel krijgen. Maar ik hoop dat ze later onthoudt dat ik altijd mijn uiterste best heb gedaan. Dat ze wist dat het nooit aan haar lag, maar aan de situatie.”
*Melanie is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.
Jouw geldgeheim
Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.
