Sinds haar man na een reorganisatie op zijn werk een andere functie kreeg, is het inkomen van Marloes en haar gezin flink gedaald. Ze hebben hun uitgaven al aangepast en proberen zo zuinig mogelijk te leven, maar iedere maand komen ze toch een stukje tekort.
Dat vult Marloes voorlopig aan met geld van hun spaarrekening. Haar man weet alleen niet hoe vaak dat inmiddels gebeurt. “Ik zeg steeds dat het allemaal wel gaat, maar ondertussen zie ik ons spaargeld iedere maand verder slinken. Ik begin me echt zorgen te maken.” Ze deelt vandaag haar geldgeheim met ons.
“Sinds zijn nieuwe functie is alles anders”
Marloes is 42, getrouwd en heeft twee kinderen op de basisschool. Tot een paar maanden geleden hadden zij en haar man het financieel redelijk voor elkaar. Ze konden hun vaste lasten betalen, deden boodschappen zonder voortdurend op de prijzen te letten en zetten iedere maand wat geld opzij. Daar kwam verandering in toen haar man op zijn werk te maken kreeg met een reorganisatie. Hij kon gelukkig blijven, maar zijn oude functie verdween en in zijn nieuwe rol ging hij er behoorlijk op achteruit in salaris.
“Het was natuurlijk fijn dat hij niet zijn baan kwijtraakte, maar we moesten wel even slikken toen we zagen wat het voor ons inkomen betekende. We hadden onze maandelijkse uitgaven afgestemd op twee salarissen en ineens was er een flink stuk minder binnen. In het begin dacht ik dat we dat wel zouden opvangen door wat zuiniger te leven, maar dat bleek lastiger dan verwacht.”
“Iedere maand kom ik een stukje tekort”
Marloes beheert de financiën van het gezin. Ze betaalt de rekeningen, houdt de inkomsten en uitgaven bij en zorgt ervoor dat er voldoende geld op de betaalrekening staat. Daardoor ziet ze als eerste dat het iedere maand krapper wordt. De boodschappen zijn duur, de vaste lasten lopen door en ook de kinderen kosten geld. Hoewel ze inmiddels op verschillende dingen besparen, blijft er aan het einde van de maand steeds een tekort over.
“Het is nooit één enorme tegenvaller. Het zijn juist allemaal kleine bedragen die bij elkaar optellen. Een keer nieuwe schoenen voor een van de kinderen, een rekening die hoger uitvalt of boodschappen die duurder zijn dan ik had begroot. Dan denk ik dat we het deze maand wel redden, maar uiteindelijk moet ik toch weer geld van de spaarrekening halen.”
Dat doet ze inmiddels vrijwel iedere maand. In het begin ging het om een klein bedrag en stelde ze zichzelf gerust met de gedachte dat het tijdelijk was. Inmiddels merkt ze dat het spaargeld sneller verdwijnt dan ze had gehoopt. “Ik kijk regelmatig naar het saldo en denk dan: dit gaat de verkeerde kant op. We hebben altijd geprobeerd een buffer op te bouwen voor onverwachte situaties, maar nu gebruiken we die buffer gewoon om de normale maand door te komen.”
“Mijn man denkt dat het allemaal nog prima gaat”
Het lastigste aan de situatie vindt Marloes dat haar man niet precies weet hoe krap ze zitten. Omdat zij de financiën regelt, ziet hij niet hoeveel geld er iedere maand van de spaarrekening wordt gehaald. Ze vertelt hem wel dat ze wat beter op de uitgaven moeten letten, maar houdt de omvang van het probleem liever voor zichzelf. “Hij weet dat we minder verdienen en dat we zuiniger moeten zijn, maar hij denkt volgens mij dat we het nog steeds redelijk goed redden. Ik heb hem niet verteld dat ik bijna iedere maand geld moet overmaken om de rekening aan te vullen.”
Ze vindt het moeilijk om dat toe te geven. Haar man heeft het al niet gemakkelijk met de verandering op zijn werk en ze wil hem niet het gevoel geven dat hij tekortschiet. “Hij baalt zelf ook dat hij minder verdient. Ik wil niet dat hij thuiskomt en het gevoel krijgt dat hij ons financieel in de problemen heeft gebracht. Hij heeft hier ook niet om gevraagd. Toch weet ik dat ik hem niet kan blijven vertellen dat alles goed gaat als dat eigenlijk niet zo is.”
“Ik schaam me dat we ons spaargeld moeten aanspreken”
Marloes vindt het confronterend dat ze financieel een stap terug hebben moeten doen. Ze dacht altijd dat ze hun geldzaken behoorlijk goed op orde hadden en was trots op het bedrag dat ze samen hadden gespaard. Nu voelt het alsof ze achteruitgaat, terwijl ze juist zo haar best doet om alles bij elkaar te houden. “Ik weet dat er gezinnen zijn die veel minder hebben dan wij en die het nog moeilijker hebben. Toch schaam ik me ervoor dat wij het met twee werkende volwassenen niet meer rond krijgen. Ik heb het gevoel dat we iets verkeerd doen, terwijl ik niet eens precies weet waarop we nog zouden moeten besparen.”
Ook tegenover vriendinnen houdt ze haar zorgen liever voor zich. Als ze samen iets willen ondernemen, zegt Marloes regelmatig dat het deze maand even niet uitkomt. Ze wil niet steeds uitleggen dat een etentje of een middag winkelen inmiddels een aanslag op hun budget is.
“Vroeger zei ik gewoon ja als iemand voorstelde om ergens te gaan lunchen. Nu zit ik eerst in mijn hoofd uit te rekenen of het wel verstandig is. Dat vind ik vervelend, want ik wil ook gewoon leuke dingen kunnen blijven doen.”
“Ik weet niet hoelang we dit nog kunnen volhouden”
Wat Marloes vooral bezighoudt, is hoe lang hun spaargeld dit tekort nog kan opvangen. Ze heeft inmiddels berekend hoeveel ze gemiddeld per maand moeten bijleggen en ziet dat de buffer daardoor steeds kleiner wordt. Als er straks een grote rekening komt, zoals een kapotte wasmachine of een onverwachte autoreparatie, blijft er weinig ruimte over. “Ik kan niet blijven doen alsof het geen probleem is. We hebben dat spaargeld niet voor niets opgebouwd en het was juist bedoeld om ons te beschermen als er iets gebeurt. Nu gaat het iedere maand op aan boodschappen en gewone rekeningen.”
Ze probeert ondertussen allerlei uitgaven te schrappen. Minder vaak iets bestellen, aanbiedingen beter in de gaten houden en grotere aankopen uitstellen. Toch is er een grens aan hoeveel je kunt besparen wanneer het grootste probleem is dat er maandelijks minder inkomen binnenkomt. “Ik kan de verwarming niet eindeloos lager zetten en de kinderen kunnen ook niet ineens niets meer nodig hebben. Soms voelt het alsof ik aan alle kanten probeer te trekken, maar dat het gewoon niet genoeg is.”
“Ik moet het hem eigenlijk vertellen”
Marloes weet dat ze het gesprek met haar man niet veel langer kan uitstellen. Ze wil samen bekijken welke uitgaven anders kunnen, of er mogelijkheden zijn om het inkomen aan te vullen en hoeveel spaargeld ze nog verantwoord kunnen gebruiken. Daarvoor moet hij wel weten hoe de situatie er werkelijk voor staat. “Ik denk dat hij best schrikt als ik vertel hoeveel we inmiddels hebben opgenomen. Misschien wordt hij ook boos omdat ik het voor mezelf heb gehouden. Dat zou ik ergens begrijpen, want het gaat natuurlijk om ons gezamenlijke geld.”
Toch ziet ze ook dat zwijgen het probleem niet oplost. Ze wil voorkomen dat ze straks op een punt komen waarop de spaarrekening vrijwel leeg is en ze geen andere oplossing meer hebben. “Ik wil niet wachten tot het echt misgaat. We moeten samen beslissen wat we gaan doen, want ik kan dit niet in mijn eentje blijven oplossen. Ik hoop vooral dat hij begrijpt dat ik het niet heb verzwegen om hem buiten te sluiten, maar omdat ik zelf nog niet goed wist hoe groot het probleem inmiddels was.”
*Marloes is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.
Jouw geldgeheim
Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.
Disclaimer
In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Als je hierop klikt, ontvangt One Broke Girl wellicht een vergoeding. Jij betaalt niets extra.
