Voor sommige ouders hoort de vrijwillige ouderbijdrage er gewoon bij. Je betaalt het bedrag dat de school vraagt en denkt er verder niet zo over na.
Bij het gezin van Esther gaat dat anders. Ze kunnen de bijdrage prima betalen, maar haar vriend weigert principieel om geld over te maken. Hij vindt het onzin dat ze meer dan honderd euro per kind zouden betalen voor iets wat vrijwillig is. “Ik vind het soms best ongemakkelijk als andere ouders erover praten. Dan hoop ik maar dat niemand vraagt of wij al betaald hebben.” Lees hier haar geldgeheim.
“Mijn vriend vindt het gewoon onzin”
Esther is 41 en heeft samen met haar vriend twee kinderen op de basisschool. De vrijwillige ouderbijdrage bedraagt op hun school ruim honderd euro per kind. Het geld wordt gebruikt voor extra activiteiten, uitstapjes en feestelijkheden gedurende het schooljaar. Voor het gezin zou het geen probleem zijn om dit bedrag te betalen, maar haar vriend is er heel duidelijk over: ze doen het niet.
“Hij vindt dat de school zelf maar moet zorgen dat er geld is voor die activiteiten. Als iets vrijwillig is, waarom zouden we het dan betalen? Dat is zijn redenering. Ik begrijp ergens wel wat hij bedoelt, want het is inderdaad een flink bedrag als je het voor twee kinderen moet betalen. Maar we kunnen het missen, dus ik vraag me soms af waarom we er zo moeilijk over moeten doen.”
“Het is toch vrijwillig?”
Haar vriend is behoorlijk principieel als het om dit onderwerp gaat. Volgens hem is een vrijwillige bijdrage er juist voor ouders die zelf willen bijdragen aan extra’s op school.
Hij vindt dat ouders zich niet verplicht moeten voelen om te betalen en dat scholen ook zonder die bijdrage voor alle kinderen leuke activiteiten moeten organiseren. “Hij zegt altijd: als ze het verplicht willen stellen, moeten ze er maar een andere naam aan geven. Nu noemen ze het vrijwillig en vervolgens krijg je toch een betaalverzoek. Daar ergert hij zich aan.”
Esther weet dat hij niet de enige ouder is die er zo over denkt. Ze heeft weleens gelezen dat meer ouders de bijdrage niet betalen en dat kinderen niet uitgesloten mogen worden van activiteiten omdat hun ouders niet hebben betaald.
Toch voelt het voor haar anders wanneer het om hun eigen kinderen gaat. “Ik wil gewoon dat ze overal aan mee kunnen doen en dat ze niet het gevoel krijgen dat wij ergens moeilijk over doen. Ik weet dat de school ze niet mag buitensluiten, maar toch zit het me niet helemaal lekker.”

“Ik schaam me soms als andere ouders erover praten”
Voor Esther zit het ongemakkelijke vooral in de sociale kant. Als er op het schoolplein wordt gesproken over de bijdrage of over de activiteiten die ermee worden betaald, houdt ze zich liever op de achtergrond.
Ze wil niet uitleggen waarom ze niet betaalt, zeker omdat het gezin het financieel prima voor elkaar heeft. “Als je het niet kunt betalen, is dat een heel ander verhaal. Dan kan ik me voorstellen dat je andere keuzes moet maken. Maar wij hebben dat probleem niet. We kiezen er gewoon voor om het niet te betalen en ergens vind ik dat best lastig om hardop te zeggen.”
Ze is bang dat andere ouders haar en haar vriend gierig vinden. Zelf zou ze het bedrag waarschijnlijk gewoon overmaken als zij alleen de beslissing mocht nemen. “Ik vind het fijn als er op school leuke dingen georganiseerd worden. En ik weet ook dat het geld kost om dat allemaal mogelijk te maken. Dan voelt het een beetje dubbel om daar wel van te profiteren, terwijl je zelf niets bijdraagt. Aan de andere kant betaal je natuurlijk ook al belasting en allerlei andere kosten voor onderwijs.”
“Hij vindt dat ik me er niet druk om moet maken”
Esther heeft het onderwerp regelmatig met haar vriend besproken. Ze heeft hem verteld dat ze zich er soms ongemakkelijk bij voelt en dat ze best bereid zou zijn om de bijdrage te betalen. Maar hij ziet geen reden om van gedachten te veranderen.
“Hij zegt dat ik me veel te druk maak om wat anderen ervan vinden. Volgens hem moeten we gewoon achter onze keuze staan. Als iemand ernaar vraagt, kunnen we toch eerlijk zeggen dat we niet betalen omdat het vrijwillig is?”
Dat vindt Esther makkelijker gezegd dan gedaan. Ze wil geen discussie op het schoolplein en al helemaal niet het gevoel krijgen dat ze zich moet verdedigen tegenover andere ouders.
“Ik ben helemaal niet zo principieel ingesteld als hij. Ik denk bij dit soort dingen al snel: ach, maak dat bedrag gewoon over en dan zijn we ervan af. Hij ziet dat anders. Hij wil niet betalen omdat hij vindt dat je anders het vrijwillige karakter van de bijdrage eigenlijk ondermijnt.”
“We hebben er nog nooit voor betaald”
Inmiddels is het een vaste keuze geworden. Ieder schooljaar komt er een verzoek om de vrijwillige ouderbijdrage te betalen en ieder schooljaar laat het gezin dat achterwege. Er wordt geen uitzondering gemaakt voor een bepaald uitje of een feestdag.
“Het is niet zo dat we het ene jaar wel betalen en het andere jaar niet. We betalen gewoon nooit. Mijn vriend vindt dat we consequent moeten zijn, anders heeft zijn hele argument natuurlijk weinig betekenis.”
Esther twijfelt nog steeds weleens of ze het daar helemaal mee eens is. Ze vindt het belangrijk dat haar kinderen leuke dingen kunnen doen en gunt de school ook voldoende middelen om activiteiten te organiseren.
Maar ze begrijpt ook dat een vrijwillige bijdrage geen verplichting is en dat ouders zelf mogen beslissen of ze betalen. “Misschien moet ik er gewoon wat minder mee zitten. Het is uiteindelijk onze keuze en de school weet ook dat niet iedereen betaalt. Alleen hoop ik wel dat mijn kinderen later nooit het gevoel krijgen dat ze ergens niet aan mee konden doen doordat wij die bijdrage niet hebben overgemaakt.”
*Esther is niet haar echte naam. De echte naam is bekend bij de redactie.
Jouw geldgeheim
Heb jij ook een bijzonder geldverhaal? Neem dan contact op met interview@onebrokegirl.nl om jouw verhaal (indien gewenst anoniem) te delen met de lezers van one Broke Girl. Samen leren we van elkaar.
Disclaimer
In dit artikel worden affiliate links gebruikt. Als je hierop klikt, ontvangt One Broke Girl wellicht een vergoeding. Jij betaalt niets extra.






